ارتباط وثيق علّامه طهرانى در نجف با آية الله سيّد جمال الدّين گلپايگانى از جمله معدود اعاظم نجف كه بين ايشان و علّامهء طهرانى ارتباطى وثيق و معاشرتى مستمرّ برقرار بود ، اخلاقىّ كبير ، عارف وارسته و عالم نامدار ، مرجع تقليد : مرحوم آية الله العظمى حاج سيّد جمال الدين موسوى گلپايگانى - تَغَمّدهُ الله برحمتِهِ - بود . مصاحبت با اين مرد بزرگ و سخنان حكيمانه و عارفانهء او اثرى متقن در تأييد و تشويق منهج ايشان بجاى گذارد . مراوده و ربط ايشان با مرحوم گلپايگانى به حدّى مستحكم و وثيق گرديد كه محرم راز و صاحب سرّ ايشان شدند . بارها اتّفاق مىافتاد كه مرحوم گلپايگانى با علّامهء طهرانى از اسرار الهيّه و معارف خفيّه صحبتها به ميان مىآورد ، و هنگاميكه يكى از نزديكانشان وارد اطاق مىگرديد فوراً صحبت را تغيير داده ، يك فرع فقهى به ميان مىآورد و مشغول مباحثه مىشد . مرحوم علّامهء طهرانى از ابتلاء ايشان به انواع شدائد و گرفتاريهاى فوق‌الطّاقه حكاياتى بيان مىداشتند ، و اين در حالى بود كه منزل مرحوم آية الله سيّد ابوالحسن اصفهانى در همسايگى ايشان قرار داشت ؛ و در عين حال هر وقت به زيارت ايشان مىرفتند آنچنان بهاء و انبساط و بهجتى را از او مشاهده مىكردند كه گوئى در عالمى از نعمات و لذّات و انوار قاهره جمال و جلال حقّ مستغرق است . مىفرمود : « روزى به جهت بيمارى پروستات مرحوم گلپايگانى به عيادت ايشان رفتم . ديدم روى زمين خوابيده و درد سراپاى وجودش را فرا گرفته ، و اين زمانى بود كه آقازادهء ايشان نيز بواسطهء حادثه‌اى مجروح و بسترى گرديده بود و سختى معاش و تنگدستى مفرط صداى اهل خانه را در آورده بود ؛ خلاصه با يك چنين وضعى ما را پذيرا شدند . در اين هنگام مرحوم گلپايگانى رو كرد به من و خندهء بلندى نموده و فرمود : آقا سيّد محمّد حسين ! كسى كه عرفان ندارد ، نه دنيا دارد و نه آخرت . مرا مىبينى كه